RSS
A A A
SmodBIP
To jest wersja archiwalna z dnia 02.10.2014, zobacz aktualną wersję tej strony.
Zmiany wprowadzono z powodu: AKTUALIZACJA

Obwieszczenia

Toruń, dnia 30 września 2014 r.

SKO – 60 – 22/14


OBWIESZCZENIE

Na podstawie art. 74 ust. 3, art. 85 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z póz. zm. )

podaję do publicznej wiadomości, że została wydana


Toruń, 30 września 2014 r.

SKO – 60 – 22/14

Decyzja

Na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, ust. 4, art. 65, art. 68 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z póz. zm. ), art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z póz. zm. ), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu w składzie:

1. Ewa Masternak - przewodnicząca
2. Sylwester Gabryszewski - członek sprawozdawca
3. Alicja Zaskurska - członek

po rozpoznaniu odwołania Państwa Waldemara i Stefanii Orzechowskich od decyzji Wójta Gminy Osiek z dnia 29 maja 2014 r., znak: GBK.6220.4.2012/2014

orzekło:

uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 29 maja 2014 r., znak: GBK.6220.4.2012/2014 organ I instancji, działając na wniosek Pana Huberta Głodowskiego, określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na „eksploatacji złoża kruszywa naturalnego „Obórki I” metodą odkrywkową z udokumentowanego złoża na działce o numerze ewidencyjnym 115/7 w miejscowości Obórki, gm. Osiek. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg działań związanych z wydaniem zaskarżonej decyzji.
W odwołaniu od decyzji Państwo Waldemar i Stefania Orzechowscy przedstawiają swoją sytuację. Odwołujący podnoszą, że nie wyrażają zgody na powiększenie żwirowni, gdyż stanowi to dla nich zagrożenie, a także dewastuje piękny teren.
Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, co następuje:
Przede wszystkim wskazać należy, że przedmiotem oceny ze strony samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu może być wyłącznie prawidłowość postępowania prowadzonego przez organ I instancji oraz zgodność z prawem wskazanej na wstępie decyzja Wójta Gminy Osiek.
Przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z póz. zm. – dalej jako: ustawa ) regulują m.in. zasady i tryb postepowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie, ocen oddziaływania na środowisko oraz zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:
1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.
Zgodnie z art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której uzyskanie, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, jest wymagane dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Przedsięwzięcie polegające na wydobywaniu kruszywa naturalnego, zgodnie z § 3 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z póz. zm. ) zaliczone jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do treści art. 63 ust. 1 przywołanej ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla tego rodzaju przedsięwzięcia stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W postanowieniu organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ( art. 63 ust. 4 ). Postanowienie w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko właściwy organ wydaje po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz właściwego organu państwowej inspekcji sanitarnej ( art. 64 ust. 1 ).
Odnosząc przedstawione wyżej uwagi do sprawy poddanej kontroli Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu, stwierdzić należy, że prowadząc postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ I instancji pominął etap rozstrzygania o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Jak wynika z akt sprawy Pan Hubert Głodowski w dniu 30 listopada 2012 r. złożył w organie I instancji wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia. Organ I instancji zawiadomił strony oraz podał do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania, poprzez umieszczenie obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej. W ramach prowadzonego postępowania organ wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Brodnicy o wydanie opinii dotyczącej konieczności przeprowadzenia oceny na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Organy współdziałające wyraziły stanowisko, że dla planowanego przedsięwzięcia należy przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko oraz wskazały co powinien obejmować raport. Po otrzymaniu stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Brodnicy ( opinia z dnia 5 kwietnia 2013 r. ) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy ( postanowienie z dnia 8 kwietnia 2013 r. ) organ I instancji, stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy zobowiązany był do wydania postanowienia w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W postanowieniu tym określony powinien zostać zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Pominięcie przez organ I instancji jednego z etapów procedury związanej z przeprowadzeniem oceny na środowisko uznać należy za rażące naruszenie przepisów prawa. Ponadto wskazać należy, że organ I instancji nie dokoła oceny raportu, a jego obowiązki w tym zakresie przejął Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy wezwania kierowane przez ten organ do inwestora o uzupełnienie treści raportu i złożenie dodatkowych wyjaśnień ( pisma z dnia 17 lipca 2013 r., 8 października 2013 r., 22 listopada 2013 r. ). Takie działanie nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa.
Wskazać ponadto należy, że przepisy ustawy nakładają na organ obowiązek zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu w sprawie wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji. Obowiązek ten nie może ograniczać się do umieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej obwieszczenia zawiadamiającego o wszczęciu postepowania w sprawie. Ponadto z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ma charakter fakultatywny, udział społeczeństwa w postępowaniu będzie możliwy dopiero od momentu wydania postanowienia o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt: II SA/Kr 1126/13, publ. LEX nr 1406983 ).
Jednocześnie zauważyć należy, że wypełnienie przez organ I instancji obowiązków wynikających z przepisów art. 33 i nast. ustawy nie zwalania organu z obowiązku zapewnienia czynnego udziału w każdym stadium postępowania stronom postępowania, których krąg powinien zostać ustalony zgodnie z dyspozycją art. 28 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu wskazuje ponadto, że zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. W niniejszej sprawie liczba stron nie przekracza 20, w związku z czym organ nie ma podstaw do takiego sposobu zawiadamiania stron o decyzjach.
W ocenie organu odwoławczego prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie wypełnił ciążących na nim obowiązków o charakterze procesowym, związanych z zagwarantowaniem udziału społeczeństwa w postępowanie, w zakresie określonym przepisami ustawy, jak również nie zapewnił stronom postepowania czynnego udziału w każdym jego stadium.
Przedstawione wyżej uwagi pozwalają na stwierdzenie, że poddana kontroli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadnia konieczność jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie. Decyzja niniejsza jest ostateczna.

POUCZENIE


Stronie przysługuje prawo wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z powodu jej niezgodności z prawem, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (adres: ul. Targowa 13/15, 87-100 Toruń), w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.


Toruń, dnia 30 września 2014 r.

SKO-60-27/14

OBWIESZCZENIE

Na podstawie art. 74 ust. 3, art. 85 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z póz. zm.) oraz przepisu art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.)

podaję do publicznej wiadomości, że zostało wydane

Toruń, dnia 30 września 2014 r.

SKO-60-27/14

POSTANOWIENIE


Działając na podstawie przepisów art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz przepisów art. 138 § 2 k.p.a. i art. 144 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, na posiedzeniu, w składzie:

1. Ewa Masternak - przewodniczący
2. Iwo Fisz - członek sprawozdawca
3. Tomasz Brzezicki - członek

po rozpoznaniu zażalenia Pani Małgorzaty Witkowskiej, reprezentowanej przez radcę prawnego Mateusza Romowicza, na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Radzyń Chełmiński z dnia 16 lipca 2014 r. (znak BPK.6226.4.6.2014.AF) o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Radzyń Chełmiński nr 3/2009 z dnia 30 września 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację inwestycji pod nazwą „Farma wiatrowa Gawłowice” w obrębach geodezyjnych Zielnowo, Gawłowice, Dębieniec, Kneblowo i Janowo w gminie Radzyń Chełmiński (znak BPK-7331-S-02/11/2009)

orzekło
uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę
do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

UZASADNIENIE

Pani Małgorzata Witkowska zwróciła się wnioskiem z dnia 13 lutego 2014 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Radzyń Chełmiński nr 3/2009 z dnia 30 września 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację inwestycji pod nazwą „Farma wiatrowa Gawłowice” w obrębach geodezyjnych Zielnowo, Gawłowice, Dębieniec, Kneblowo i Janowo w gminie Radzyń Chełmiński (znak BPK-7331-S-02/11/2009), wskazując jako podstawę wznowienia przepisy art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a.
Pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. Grupa PEP – Farma Wiatrowa 1 sp. z o.o. wniosła o wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, wskazując, że nietrafne są zarzuty wnioskodawczyni, iż nie brała ona udziału w postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez własnej winy, skoro organ administracji dopełnił obowiązków związanych z doręczaniem decyzji przez obwieszczenie. Ponadto, wskazano, że brak jest nowych okoliczności faktycznych istotnych w sprawie, które mogłyby uzasadniać wznowienie postępowania.
Wnioskiem z dnia 12 maja 2014 r. wnioskodawczyni, reprezentowana przez radcę prawnego Jarosława Wiśniewskiego, zwróciła się o przywrócenie terminu dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r. organ pierwszej instancji odmówił przywrócenia terminu dla złożenia powyższego wniosku o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r. organ pierwszej instancji odmówił wznowienie postępowania w powyższej sprawie.
W złożonym zażaleniu Pani Małgorzata Witkowska, reprezentowana przez radcę prawnego Mateusza Romowicza, wskazała na naruszenie przepisów art. 7, 8, 10, 80 i 81 k.p.a. oraz na wadliwość postępowania poprzedniego pełnomocnika skarżącej, radcy prawnego Jarosława Wiśniewskiego. W odpowiedzi na zażalenie, Grupa PEP – Farma Wiatrowa 1 sp. z o.o. wniosła o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia.

Po rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu ustaliło i zważyło, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
W przypadku określonym w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłanka wznowienia postępowania z tej podstawy będzie zachodziła wówczas, gdy ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub dowody nieznane organowi wydającemu decyzję są istotne dla sprawy - to znaczy dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne - mające w konsekwencji wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych. Tę "istotność" nowych dowodów - nowych okoliczności faktycznych - o jakiej stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - organ musi wykazać (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 429/06, CBOSA). Równocześnie, ewentualny fakt nierzetelnej analizy akt sprawy ujawnionej po wydaniu decyzji ostatecznej nie oznacza, że okoliczność wadliwie ustalona a wynikająca z posiadanego przez organ materiału dowodowego nie może być traktowana jako nieznana pozwalającej na wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności. Dlatego też odmienna, a nawet błędna ocena dowodu, który istniał i był znany organowi nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania w trybie pkt 5 art. 145 § 1 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II OSK 1128/05, CBOSA).
Wznowienie postępowania na podstawie określonej w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. następuje z urzędu lub na żądanie strony (art. 147 k.p.a.), natomiast na podstawie określonej w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – wyłącznie na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, zaś termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 1 i 2 k.p.a.).
W przypadku wznowienia postępowania na wniosek strony, podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1925/12, CBOSA).
Przepisy art. 134 i 138 k.p.a. określają zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego. Powyższe przepisy mają odpowiednie zastosowanie do zażaleń (art. 144 k.p.a.). Zgodnie z przepisem art. 138 § 2 k.p.a. w związku z przepisem art. 144 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Wydając niniejsze postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu oparło się na zgromadzonych w sprawie dokumentach, uznając je za wiarygodne i cechujące się mocą dowodową. Prawdziwość ani rzetelność powyższych dokumentów nie była w toku postępowania kwestionowana, stronom umożliwiono wypowiedzenie się co do zgromadzonych dowodów i materiałów.
Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma charakter dwuetapowy. Pierwszy etap obejmuje ocenę formalną wniosku i dotyczy badania tego, czy wniosek pochodzi od strony postępowania, czy został on złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. oraz czy we wniosku podano ustawową przesłankę wznowienia postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Etap ten obejmuje merytoryczne badanie istnienia podanej przez stronę przesłanki, zakończone rozstrzygnięciem merytorycznym (art. 151 k.p.a.).
Jak wynika z treści decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Radzyń Chełmiński z dnia 30 września 2009 r., planowana inwestycja obejmuje m.in. działkę ewidencyjną nr 284/4 w obrębie geodezyjnym Gawłowice. Według treści pisma wnioskodawczyni z dnia 4 października 2013 r., jest ona właścicielem nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną nr 286/2 w Gawłowicach, która graniczy z działką nr 284/4. W aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających interes prawny Pani Małgorzaty Witkowskiej w niniejszej sprawie. W aktach sprawy nr BPK-7331-S-02/11/2009 znajduje się wypis uproszczony z rejestru gruntów z dnia 30 czerwca 209 r., obejmujący m.in. działkę nr 284/4, gdzie jako jej właściciele wskazani są Henryk i Agata Błaszkiewicz. Brak jest natomiast dokumentów wyjaśniających czy skarżąca jest właścicielem nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną nr 286/2 oraz czy przedsięwzięcie będzie oddziaływać na jej nieruchomość, co ma znaczenie w kwestii wznowienia postępowania na podstawie art. 145 1 pkt 5 k.p.a.
Organ pierwszej instancji przyjął, że odmowa wznowienia postępowania jest uzasadniona przekroczeniem terminu dla złożenia wniosku w tej sprawie. Wnioskodawczyni we wniosku podała dwie podstawy wznowienia postępowania – art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. W przypadku każdej z tych przesłanek, należy ustalić zachowanie terminu dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania, określonego w przepisie art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Zaskarżone postanowienie zawiera takie rozważania w odniesieniu do podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ pierwszej instancji ocenił, że termin ten rozpoczął się dnia 3 grudnia 2013 r., to jest w dniu, kiedy skarżąca odebrała kopię decyzji z dnia 30 czerwca 2009 r. Ponieważ wniosek o wznowienie postępowania został złożony w lutym 2014 r., organ pierwszej instancji przyjął, że wniosek o wznowienie postępowania jest spóźniony.
W kwestionowanym postanowieniu brak jest natomiast jakichkolwiek rozważań co do kwestii zachowania terminu dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Należy przy tym podkreślić, że we wniosku z dnia 13 lutego 2014 r. wnioskodawczyni wskazała, że o sfałszowaniu dokumentu w postępowaniu związanym z wznowieniem granic dowiedziała się ona dnia 10 lutego 2014 r. Organ pierwszej instancji powinien ocenić zachowanie powyższego terminu w kontekście wniosku strony, przedstawionych przez nią dowodów i innych ustalonych w sprawie okoliczności.
Ponadto, precyzyjnego sformułowania wymaga sentencja wydanego rozstrzygnięcia. Postanowienie wydane na podstawie przepisu art. 149 § 1 lub 3 k.p.a. musi bowiem dokładnie określać postępowanie względem którego dokonuje się wznowienia lub odmowy wznowienia. Oznaczenie postępowania powinno być ujęte w sentencji postanowienia, a nie jedynie w jego uzasadnieniu, jest ono bowiem elementem rozstrzygnięcia.
W zaskarżonym postanowieniu błędnie odniesiono się do kwestii przywrócenia terminu dla złożenia odwołania i wydania postanowienia z art. 134 k.p.a. W niniejszej sprawie nie występuje zagadnienie przywrócenia terminu dla złożenia odwołania ani też kwestia stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co jest przedmiotem orzeczenia przez organ odwoławczy, a nie przez organ pierwszej instancji.
Podkreślić należy, że z przepisów art. 7 i 77 k.p.a. wynika, iż to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy, a w szczególności w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie administracyjne powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. powyższe okoliczności powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej. Powyższy przepis ma odpowiednie zastosowanie do postanowień (art. 126 k.p.a.). Zaskarżone postanowienie nie spełnia powyższych wymogów, co opisano powyżej.
Wobec zaistnienia wskazanych uchybień, zaskarżone postanowienie należało uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dostrzeżone uchybienia proceduralne wymagają ponownego przeprowadzenia postępowania, z zapewnieniem stronom dwuinstancyjności postępowania, zaś wyjaśnienie licznych wątpliwości co do dopuszczalności wznowienia postępowania wykracza poza zakres uzupełniającego postępowania dowodowego, które może być przeprowadzone przez organ odwoławczy. Z tego powodu, organ odwoławczy nie skorzystał z przepisu art. 136 k.p.a. w związku z przepisem art. 144 k.p.a., zgodnie z którym na etapie postępowania odwoławczego przeprowadzone może być jedynie dodatkowe postępowanie dowodowe w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Powyższy przepis „(…) normuje zakres postępowania dowodowego, jaki może być przeprowadzony w toku postępowania odwoławczego, określając go jako "uzupełniający" w stosunku do całości ustaleń faktycznych. Nie może więc to oznaczać prowadzenia pewnych, istotnych czynności w tym postępowaniu niejako od początku, tzn. gdy nie zostały one w ogóle ustalone i wyjaśnione w toku postępowania przed organem I instancji, a postępowanie dowodowe, także w kontekście oceny dowodów, do pewnych z nich się nie odnosi w ogóle. Uzupełnianie oznacza "dodanie" pewnych działań do działań już przeprowadzonych, a to należy rozumieć jako brak upoważnienia do przeprowadzania nowych czynności lub odwoływania się do nieuwzględnionych przez organ I instancji dowodów (dokumentów) w ramach postępowania administracyjnego. Te bowiem samodzielnie pełnią rolę środków dowodowych, ale są też składnikami całości procesu ustaleń faktycznych w sprawie i nie mogą być ustalane i oceniane w oderwaniu od całości tego postępowania. Jedynie rzeczywiście uzupełniające w stosunku do całości postępowania dowodowego środki dowodowe mogą być przeprowadzone w ramach zastosowania art. 136 k.p.a.” (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 101/09, CBOSA).
Odnosząc się do zarzutów zażalenia, należy wskazać, że niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów art. 35 § 3 k.p.a. oraz art. 36 k.p.a. Przekroczenie terminu załatwienia sprawy nie ma wpływu na wynik sprawy, to jest treść wydanego rozstrzygnięcia, lecz na wypełnienie ustawowych obowiązków co do sprawności i terminowości prowadzenia postępowania. Równocześnie, przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości dokonywania oceny ewentualnej bezczynności organu pierwszej instancji lub przewlekłości prowadzonego przez ten organ postępowania w ramach postępowania odwoławczego. Strona może kwestionować bezczynność organu albo przewlekłość w prowadzeniu postępowania za pomocą zażalenia (art. 37 k.p.a.). Skarżąca nie skorzystała z tego środka prawnego, zaś postępowanie w powyższym zakresie nie może być wszczęte z urzędu.
Zasadne są natomiast zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i 8 k.p.a., co szczegółowo wskazano powyżej. Należy zgodzić się ze skarżącą, że wszystkie dowody w sprawie nie zostały zgromadzone i udostępnione do wglądu na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Wobec zapoznania się z aktami sprawy dnia 13 sierpnia 2014 r., skarżąca skutecznie zaprezentowała swoje stanowisko w postępowaniu zażaleniowym. Uchybienie to nie miało zatem istotnego wpływu na wynik sprawy.
Poza oceną tutejszego Kolegium pozostają podane w zażaleniu i w piśmie z dnia 18 sierpnia 2014 r. okoliczności dotyczące działania pełnomocnika skarżącej, radcy prawnego Jarosława Wiśniewskiego, w szczególności działania na szkodę skarżącej w porozumieniu z organem pierwszej instancji. Tutejsze Kolegium nie jest też powołane oceny do prawidłowości postępowania radcy prawnego i celowości podejmowanych czynności z punktu widzenia interesów reprezentowanej przez niego strony. W szczególności, brak jest podstaw dla oceny czy podejmowane przez pełnomocnika czynności były konsultowane ze skarżącą i czy były dokonywane zgodnie z jej wolą. W postępowaniu administracyjnym strona ponosi skutki działania swojego pełnomocnika, co dotyczy działań zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla strony. Brak jest bowiem przepisu, który stanowiłby, że pełnomocnik może działać wyłącznie na korzyść reprezentowanej strony. Ewentualne negatywne dla strony działania mogą być przedmiotem oceny np. z perspektywy odpowiedzialności dyscyplinarnej radcy prawnego. Kwestie te pozostają jednak poza zakresem kompetencji tutejszego Kolegium w niniejszej sprawie.
Prowadząc ponownie postępowanie, organ pierwszej instancji powinien poczynić ustalenia co do okoliczności faktycznych podanych w uzasadnieniu niniejszego postanowienia i w tym zakresie uzupełnić materiał dowodowy w sprawie, dokonać oceny legitymacji skarżącej do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz zachowania terminu dla jego wniesienia.
W kwestii zachowania terminu dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy uwzględnić fakt, że decyzja z dnia 30 czerwca 2009 r. została doręczona przez obwieszczenie w trybie przepisu art. 49 k.p.a. oraz stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 120/13, CBOSA i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 172/14, gdzie wskazano na prawidłową wykładnię przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w kwestii rozróżnienia pojęć dowiedzenia się o wydaniu decyzji i dowiedzenia się o treści decyzji przez stronę postępowania.
Odnośnie do kwestii wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy wskazać, że organ pierwszej instancji powinien dokonać oceny powołanych przez stronę okoliczności pod kątem tego, czy stanowią one nowe okoliczności faktyczne lub dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, ale nieznane organowi oraz tego, czy są one istotne w sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu orzekło jak w sentencji.

POUCZENIE

          Postanowienie niniejsze jest ostateczne. Każdy, kto ma w tym interes prawny jest uprawniony do wniesienia skargi na niniejsze postanowienie z powodu jego niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (adres: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, ul. Targowa 13/15, 87-100 Toruń) w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia.


Toruń, dnia 30 września 2014 r.

SKO-60-25/14

OBWIESZCZENIE

Na podstawie art. 74 ust. 3, art. 85 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z póz. zm.) oraz przepisu art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.)

podaję do publicznej wiadomości, że zostało wydane

Toruń, dnia 30 września 2014 r.

SKO-60-25/14


POSTANOWIENIE

     Działając na podstawie przepisów art. 58 § 1, art. 59 § 1, art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, na posiedzeniu, w składzie:

1. Ewa Masternak         - przewodniczący
2. Iwo Fisz                    - członek sprawozdawca
3. Tomasz Brzezicki     - członek

po rozpoznaniu zażalenia Pani Małgorzaty Witkowskiej na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Radzyń Chełmiński z dnia 24 czerwca 2014 r. (znak BPK.6226.4.5.2014.AF) o odmowie przywrócenia terminu dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Radzyń Chełmiński nr 3/2009 z dnia 30 września 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację inwestycji pod nazwą „Farma wiatrowa Gawłowice” w obrębach geodezyjnych Zielnowo, Gawłowice, Dębieniec, Kneblowo i Janowo w gminie Radzyń Chełmiński (znak BPK-7331-S-02/11/2009)

orzekło:
uchylić zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE


Pani Małgorzata Witkowska zwróciła się wnioskiem z dnia 13 lutego 2014 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Radzyń Chełmiński nr 3/2009 z dnia 30 września 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację inwestycji pod nazwą „Farma wiatrowa Gawłowice” w obrębach geodezyjnych Zielnowo, Gawłowice, Dębieniec, Kneblowo i Janowo w gminie Radzyń Chełmiński (znak BPK-7331-S-02/11/2009), wskazując jako podstawę wznowienia przepisy art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a.
Pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. Grupa PEP – Farma Wiatrowa 1 sp. z o.o. wniosła o wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, wskazując, że nietrafne są zarzuty wnioskodawczyni, iż nie brała ona udziału w postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez własnej winy, skoro organ administracji dopełnił obowiązków związanych z doręczaniem decyzji przez obwieszczenie. Ponadto, wskazano, że brak jest nowych, istotnych okoliczności faktycznych, które mogłyby uzasadniać wznowienie postępowania. Wnioskiem z dnia 12 maja 2014 r. wnioskodawczyni, reprezentowana przez radcę prawnego Jarosława Wiśniewskiego, zwróciła się o przywrócenie terminu dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r. organ pierwszej instancji odmówił przywrócenia terminu dla złożenia powyższego wniosku o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r. organ pierwszej instancji odmówił wznowienie postępowania w powyższej sprawie.
W złożonym zażaleniu Pani Małgorzata Witkowska wskazała, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu, a żądanie przywrócenia terminu dla jego złożenia jest sprzeczne z jej wolą. Pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego Mateusza Romowskiego, cofnęła wniosek o przywrócenie terminu dla wznowienia postępowania.

Po rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu ustaliło i zważyło, co następuje:
Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.).
W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 k.p.a.). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie (art. 59 § 1 k.p.a.).
Przepisy art. 134 i 138 k.p.a. określają zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego. Powyższe przepisy mają odpowiednie zastosowanie do zażaleń (art. 144 k.p.a.). Zgodnie z przepisem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Odpowiednie stosowanie tego przepisu w postępowaniu zażaleniowym może polegać na uchyleniu zaskarżonego postanowienia.
W zażaleniu na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu wskazano, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu było niezgodne z wolą wnioskodawczyni i nastąpiło bez porozumienia z nią. W piśmie z dnia 18 sierpnia 2014 r. radca prawny Mateusz Romowicz, pełnomocnik skarżącej, podtrzymał wcześniej wyrażoną argumentację oraz cofnął wniosek o przywrócenie terminu dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Wobec cofnięcia wniosku o przywrócenie terminu dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 30 czerwca 2009 r., należało uchylić zaskarżone postanowienie. Postępowanie w tym zakresie stało się bowiem bezprzedmiotowe na skutek cofnięcia wniosku.
Należy przy tym wskazać, że poza oceną tutejszego Kolegium pozostają podane w zażaleniu i w piśmie z dnia 18 sierpnia 2014 r. okoliczności dotyczące działania pełnomocnika skarżącej, radcy prawnego Jarosława Wiśniewskiego, w szczególności działania na szkodę skarżącej w porozumieniu z organem pierwszej instancji. Tutejsze Kolegium nie jest też powołane oceny do prawidłowości postępowania radcy prawnego i celowości podejmowanych czynności z punktu widzenia interesów reprezentowanej przez niego strony. W szczególności, brak jest podstaw dla oceny czy podejmowane przez pełnomocnika czynności były konsultowane ze skarżącą i czy były dokonywane zgodnie z jej wolą. W postępowaniu administracyjnym strona ponosi skutki działania swojego pełnomocnika, co dotyczy działań zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla strony. Brak jest bowiem przepisu, który stanowiłby, że pełnomocnik może działać wyłącznie na korzyść reprezentowanej strony. Ewentualne negatywne dla strony działania mogą być przedmiotem oceny np. z perspektywy odpowiedzialności dyscyplinarnej radcy prawnego. Kwestie te pozostają jednak poza zakresem kompetencji tutejszego Kolegium w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu orzekło jak w sentencji.

POUCZENIE

             Postanowienie niniejsze jest ostateczne. Każdy, kto ma w tym interes prawny jest uprawniony do wniesienia skargi na niniejsze postanowienie z powodu jego niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (adres: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, ul. Targowa 13/15, 87-100 Toruń) w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia.


Toruń, dnia 24 września 2014 r.

SKO-60-32/14


OBWIESZCZENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, działając na podstawie art. 38 oraz i art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.)

podaje do publicznej wiadomości i zawiadamia, że:

po rozpatrzeniu odwołania Pana Józefa Steca od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Łasin z dnia 17 lipca 2014 r. (znak IBG.6220.5.7.2014) określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 3,5 MW, średnicy rotora do 130 m, wysokości wieży do 150 m i o wysokości całkowitej do 215 m na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka o numerze 214 w miejscowości Nowe Mosty w gminie Łasin, została wydana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy o ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Akta sprawy znajdują się do wglądu w Biurze Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu.


Toruń, dnia 20 sierpnia 2014 r.


SKO-60-28/14

OBWIESZCZENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, działając na podstawie art. 38 oraz i art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.)

podaje do publicznej wiadomości i zawiadamia, że:

po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez AGRO-ENERGY sp. z o.o. od decyzji Wójta Gminy Kijewo Królewskie z dnia 30 czerwca 2014 r. (znak RGK.6220.1.1.2014.AK) o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu zakładu recyklingu opon i odpadów gumowych metodą pirolizy na terenie działki ewidencyjnej nr 28/6 w miejscowości Trzebcz Królewski w gminie Kijewo Królewskie, została wydana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy o ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Akta sprawy znajdują się do wglądu w Biurze Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu.


Do publicznej wiadomości:
1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu – Biuletyn Informacji Publicznej,
2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu – tablica informacyjna,
3. Wójt Gminy Kijewo Królewskie – tablica informacyjna w Trzebczu Królewskim.


Toruń, dnia 5 sierpnia 2014 r.

SKO-72-134/14

OBWIESZCZENIE

Na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) i art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu

zawiadamia, że:

po rozpoznaniu odwołania GOLPASZ spółki akcyjnej, reprezentowanej przez radcę prawnego Olafa Brymorę, od decyzji Burmistrza Miasta Golubia-Dobrzynia z dnia 23 czerwca 2014 r. (znak WKMN.6730.03.2014) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie gazociągu średniego ciśnienia wraz z przyłączem do budynku oraz stacją redukcyjno-pomiarową w Golubiu-Dobrzyniu przy ul. PTTK 56 na działkach ewidencyjnych nr 15/3, 15/18, 2, 42/1, 42/2, 41/5, 41/4, 28/2, 28/1, 40/3, 29/2 w obrębie nr 1 w mieście Golub-Dobrzyń i działkach ewidencyjnych nr 343 i 270 w obrębie Podzamek Golubski w gminie Golub-Dobrzyń wydana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu:

Toruń, dnia 5 sierpnia 2014 r.

SKO-72-134/14

DECYZJA

Na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) oraz na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, na posiedzeniu, w składzie:
1. Ewa Masternak - przewodniczący
2. Iwo Fisz - członek sprawozdawca
3. Jaśmina Lesińska - członek
po rozpoznaniu odwołania GOLPASZ spółki akcyjnej, reprezentowanej przez radcę prawnego Olafa Brymorę, od decyzji Burmistrza Miasta Golubia-Dobrzynia z dnia 23 czerwca 2014 r. (znak WKMN.6730.03.2014) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie gazociągu średniego ciśnienia wraz z przyłączem do budynku oraz stacją redukcyjno-pomiarową w Golubiu-Dobrzyniu przy ul. PTTK 56 na działkach ewidencyjnych nr 15/3, 15/18, 2, 42/1, 42/2, 41/5, 41/4, 28/2, 28/1, 40/3, 29/2 w obrębie nr 1 w mieście Golub-Dobrzyń i działkach ewidencyjnych nr 343 i 270 w obrębie Podzamek Golubski w gminie Golub-Dobrzyń

orzekło
uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

UZASADNIENIE

Polska Spółka Gazownictwa sp. z o.o. zwróciła się wnioskiem z dnia 27 lutego 2014 r. do Burmistrza Miasta Golubia-Dobrzynia o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie gazociągu średniego ciśnienia wraz z przyłączem do budynku oraz stacją redukcyjno-pomiarową w Golubiu-Dobrzyniu przy ul. PTTK 56 na działkach ewidencyjnych nr 15/3, 15/18, 2, 42/1, 42/2, 41/5, 41/4, 28/2, 28/1, 40/3, 29/2 w obrębie nr 1 w mieście Golub-Dobrzyń i działkach ewidencyjnych nr 343 i 270 w obrębie Podzamek Golubski w gminie Golub-Dobrzyń.
Dnia 18 marca 2014 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie. Pismem z dnia 27 marca 2014 r. skarżąca zwróciła o podanie informacji kiedy możliwe będzie zapoznanie się z mapą zawierającą projekt przebiegu inwestycji. Pismem z dnia 13 maja 2014 r. organ wskazał, że strona może się zapoznać z tym dokumentem w pokoju nr 9 Urzędu Miasta.
Projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego sporządziła mgr inż. arch. Ewa Kamińska, członek Kujawsko-Pomorskiej Okręgowej Izby Architektów (KPOIA-0004) i został przesłany do uzgodnienia do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Bydgoszczy – Rejonów Dróg Wojewódzkich w Wąbrzeźnie i w Toruniu. Uzgodnienia dokonano postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r. (znak ZDW.RDW 4.12a.509.70.2014). Wójt Gminy Golub-Dobrzyń pismem z dnia 21 maja 2014 r. wyraził zgodę na treść projektu decyzji (znak TIP.6733.4.1.2014).
Decyzją z dnia 23 czerwca 2014 r. organ pierwszej instancji ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, wskazanej na wstępie.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła w przepisanym terminie skarżąca, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 12 k.p.a. i art. 77 k.p.a.

Po rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu ustaliło i zważyło, co następuje:
Przepis art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje możliwość zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Zgodnie z przepisem art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: u.g.n.), celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n.
Zgodnie z art. 54 pkt 2 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. O charakterze tej decyzji przesądza również przepis art. 56 u.p.z.p., który stanowi, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, iż właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, przez co należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny jakieś ograniczenia. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma więc charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma więc uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1862/08, CBOSA).
W przypadku inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, właściwym dla wydania decyzji jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta (art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 50 ust. 4 u.p.z.p.).
Przepisy art. 134 i 138 k.p.a. określają zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego. Zgodne z przepisem art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Wydając niniejszą decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu oparło się na zgromadzonych w sprawie dokumentach, uznając je za wiarygodne i cechujące się mocą dowodową. Prawdziwość ani rzetelność powyższych dokumentów nie była w toku postępowania kwestionowana. Stronom umożliwiono zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do materiałów, dowodów i zgłoszonych żądań (pismo organu pierwszej instancji z dnia 27 maja 2014 r.).
Projekt zaskarżonej decyzji, stosownie do przepisu art. 50 ust. 4 u.p.z.p., sporządziła mgr inż. arch. Ewa Kamińska.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu zaskarżona decyzja zasługuje na uchylenie w całości, zaś sprawa powinna zostać przekazana do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). Wniosek z dnia 27 lutego 2014 r. podpisał Pan Sławomir Matuszak, który przedstawił pełnomocnictwo udzielone mu przez Pana Mariusza Mirka, Zastępcę Dyrektora ds. eksploatacji w Oddziale w Bydgoszczy Pomorskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. Organ pierwszej instancji nie zbadał natomiast umocowania Pana Mariusza Mirka do udzielenia takiego pełnomocnictwa. Nie można zatem przyjąć, że pełnomocnik wnioskodawcy był należycie umocowany w postępowaniu.
W zaskarżonej decyzji błędnie oznaczono inwestora. We wniosku wskazano, że wnioskodawcą jest Polska Spółka Gazownictwa sp. z o.o., podczas, gdy w decyzji wskazano, że jest nim Pomorska Spółka Gazownictwa sp. z o.o.
Trzeba wyjaśnić, że Pomorska Spółka Gazownictwa sp. z o.o. przestała istnieć z dniem 14 stycznia 2014 r. na skutek wykreślenia jej z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w następstwie przejęcia m.in. Pomorskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. przez PGNIG SPV 4 sp. z o.o., która następnie zmieniła firmę, pod którą działa, na Polska Spółka Gazownictwa sp. z o.o. Pomorska Spółka Gazownictwa sp. z o.o., nieistniejąca już w momencie wszczęcia postępowania, nie może być zatem beneficjentem praw z decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.
Uzasadnienie wydanej decyzji poddaje w wątpliwość, czy w istocie jest to decyzja ustalająca inwestycję celu publicznego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano bowiem przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który dotyczy decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Podobnie, w treści załącznika tekstowego do wydanej decyzji wskazano na przepisy art. art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., 61 ust. 1 u.p.z.p., art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a także na przedstawienie stanu faktycznego i prawnego „terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy”.
W dalszej kolejności, należy wskazać, że znajdujący się w aktach sprawy projekt decyzji (k. 33-37 akt sprawy) jest niezgodny z treścią decyzji, która następnie została wydana przez Burmistrza Miasta Golubia-Dobrzynia. Jako podstawę prawną w treści projektu decyzji powołano bowiem m.in. przepisy art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 i 4, art. 63 ust. 2 i 4 oraz art. 64 ust. 1 u.p.z.p. (k. 33 akt sprawy), natomiast w podstawie prawnej wydanej decyzji wskazano m.in. art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 54 u.p.z.p. (k. 64 akt sprawy). Powyższe dyskwalifikuje dokonane w sprawie uzgodnienia, które ze swej istoty odnosząc się do konkretnego projektu decyzji.
Podkreślić należy, że z przepisów art. 7 i 77 k.p.a. wynika, iż to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy, a w szczególności w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. powyższe okoliczności powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej.
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów ustawowych. Przywołany przepisu art. 107 § 3 k.p.a. stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nie uzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy. Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił dlaczego planowana inwestycja ma realizować cel publiczny, co jest niezbędną przesłanką dla stosowania przepisów o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zaskarżoną decyzję należało zatem uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Została ona bowiem wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie Z tego powodu, organ odwoławczy nie skorzystał z przepisu art. 136 k.p.a., zgodnie z którym na etapie postępowania odwoławczego przeprowadzone może być jedynie dodatkowe postępowanie dowodowe w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, należy wskazać, że nietrafnie skarżący wskazuje na naruszenie przepisu art. 10 k.p.a. na skutek tego, że po zawiadomieniu z dnia 20 marca 2014 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w aktach sprawy nie było kompletnego materiału dowodowego. Organ pierwszej instancji ponownie poinformował o takiej możliwości pismem z dnia 27 maja 2014 r. Strona miała zatem możliwość zapoznania się z dokumentami w sprawie i przedstawienia swojego stanowiska. Nie można też uznać za zasadnego zarzutu naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a., które skarżący łączy z wyznaczeniem terminu na wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego.
Nie można uwzględnić zarzutów skarżącego co do przebiegu planowanej inwestycji. Zakres sprawy administracyjnej, w tym oznaczenie lokalizacji inwestycji, wynika z wniosku inwestora. Organ administracji nie jest uprawniony do modyfikowania wniosku i zmiany miejsca położenia inwestycji, kierując się względami celowości czy stopnia potencjalnej uciążliwości inwestycji dla właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości, przez którą ma ona przebiegać.
Odnosząc się do zarzutów co do powodowanej przez wydanie decyzji szkody polegającej na niemożności wykorzystania nieruchomości skarżącej, należy wskazać, że decyzja ustalające lokalizację inwestycji celu publicznego nie ogranicza prawa własności (użytkowania wieczystego) nieruchomości. Realizacja inwestycji celu publicznego wymaga na dalszym etapie procesu inwestycyjnego uzyskania tytułu prawnego do nieruchomości, co może nastąpić np. na podstawie umowy stron lub w drodze decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 124 u.g.n. Kwestie te pozostają poza granicami niniejszej sprawy administracyjnej.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 12 k.p.a. poprzez udzielenie odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 27 marca 2014 r. po upływie ok. 1,5 miesiąca, należy wskazać, że taki termin udzielenia odpowiedzi przez organ pierwszej instancji budzi wątpliwości w świetle kodeksowych terminów załatwienia spraw administracyjnych (art. 35 § 1 i § 3 k.p.a.), tym bardziej, że organ pierwszej instancji nie zawiadamiał stron o niezałatwieniu sprawy w przepisanym terminie (art. 36 k.p.a.). Tym niemniej, skarżąca otrzymała informację o możliwości zapoznania się z mapą zawierającą przebieg gazociągu dnia 19 maja 2014 r. (data doręczenia pisma organu pierwszej instancji z dnia 13 maja 2014 r.). Skarżąca miała zatem możliwość zapoznania się z ty dokumentem i przedstawienia swojego stanowiska. Naruszenie zasady szybkości postępowania i terminowego załatwiania spraw nie miało zatem wpływu na wynik postępowania.
Prowadząc ponownie postępowanie, organ pierwszej instancji powinien w pierwszej kolejności usunąć uchybienia formalne, wskazane w uzasadnieniu niniejszej decyzji, a następnie przeprowadzić postępowanie, sporządzić prawidłowy projekt decyzji, przedstawić go do uzgodnień, jeśli będzie to wymagane, a następnie zakończyć sprawę decyzją.
Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu orzekło jak w sentencji.

POUCZENIE

Decyzja niniejsza jest ostateczna. Każdy, kto ma w tym interes prawny jest uprawniony do wniesienia skargi na niniejszą decyzję z powodu jej niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (adres: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, ul. Targowa 13/15, 87-100 Toruń) w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji.


Toruń, dnia 05 września 2014 r.

SKO- 60-21/14


O B W I E S Z C Z E N I E

Na podstawie 74 ust. 3 art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ((t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.; dalej: u.o.o.ś.)

podaję do publicznej wiadomości, że została wydana

DECYZJA

Na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 74 ust. 1 pkt 4 i art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.; dalej: u.o.o.ś.) oraz na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, na posiedzeniu, w składzie:

1. Ewa Masternak - przewodniczący
2. Tomasz Brzezicki - członek sprawozdawca
3. Jaśmina Lesińska - członek

po rozpoznaniu odwołania CONTINO Kappa sp. z o.o. w Warszawie reprezentowanej przez prokurenta Michał Maciesowicza, ul. Grójecka 1/3, 02-0219 Warszawa (dalej jako Spółka), od decyzji Wójta Gminy Rogoźno z dnia 16 maja 2014 r., (znak: RGG.6220.2.2012) w sprawie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. „Budowa farmy wiatrowej Rogóźno”, planowanego do realizacji w województwie kujawsko-pomorskim, na terenie gminy Rogóźno, na działkach o numerach ewidencyjnych 227/2 i 218/3 obręb Rogóźno,

orzekło
uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

U Z A S A D N I E N I E


Wymienioną na wstępie decyzją Wójt Gminy Rogoźno z dnia 16 maja 2014 r., (znak: RGG.6220.2.2012) odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. „Budowa farmy wiatrowej Rogóźno”, planowanego do realizacji w województwie kujawsko-pomorskim, na terenie gminy Rogóźno, na działkach o numerach ewidencyjnych 227/2 i 218/3 obręb Rogóźno.
Od powyższej decyzji pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. wniosła odwołanie Spółka żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (art. 138 § 2 k.p.a.). W uzasadnieniu odwołania Spółka podniosła naruszenie przez organ pierwszej instancji szeregu przepisów k.p.a. (art.6, 7, 8, 10 § 1, 49, 68 § 2 77 § 1, 80, 107 § 3) a także art. 33, 80 ust. 1 pkt 1-3, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a i b tiret pierwsze i drugie, art. 82 ust. 2 u.o.o.ś.

Po rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu zważyło, co następuje:
Realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powyższa zasada dotyczy planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. (art. 59 ust. 1 u.o.o.ś.). Zakwalifikowania przedsięwzięć do jednej z powyższych kategorii następuje na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 60 ustawy środowiskowej - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.; dalej: rozporządzenie).
Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia. Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a., powinno zawierać - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś.). Zgodnie z przepisem art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.
W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 u.o.o.ś.).
W rozpatrywanej sprawie została sporządzona ocena oddziaływania na środowisko wynikał z postanowienia Wójta Gminy Rogóźno z dnia 31 sierpnia 2012 r. (znak: RGG.6220.2.2012)
W powyższym zakresie należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 80 ust. 1 u.o.o.ś, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Natomiast zgodnie z przepisem art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. W powyższym zakresie należy stwierdzić, że zasadą jest obowiązek wydania decyzji przez organ administracji publicznej, chyba że przepisy szczególne wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprzeciwiają się takiej możliwości.
Podstawy do wydania decyzji odmownej zostały także enumeratywnie wyliczone w przepisie art. 81 u.o.o.ś. zgodnie, z którym: 1) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia; 2) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, 3) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne.
Zgodnie z przepisem art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ drugiej instancji ocenia rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jako prawidłowe nie tylko pod względem legalności i celowości, lecz także z uwzględnieniem norm prawa procesowego.
Wydając niniejszą decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu oparło się na zgromadzonych w sprawie dokumentach, uznając je z wiarygodne i cechujące się mocą dowodową. Wobec powyższego należy stwierdzić, co wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, że „odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej „Rogóźno” zabezpieczy środowisko oraz mieszkańców żyjących w najbliższym sąsiedztwie przed ewentualnym negatywnym wpływem ze strony elektrowni wiatrowej, zarówno ochrona zdrowia, jak i prawna ochrona życia są wartościami chronionymi konstytucyjnie” nie znajduje uzasadnienia w istniejącym stanie prawnym.
Należy stwierdzić, że ze stanowiskiem organu pierwszej instancji stanowiącym podstawę do wydanie negatywnej dla inwestora decyzji nie można się zgodzić. Możliwość odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach została wyraźnie przewidziana w przypadku ziszczenia się okoliczności określonych w przepisie art. 80 i 81 u.o.o.ś. W powyższym zakresie organ zobowiązany jest do przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu wykazanie za pomocą środków dowodowych przewidzianych przepisami k.p.a., czy takie przeciwskazania istnieją i w przypadku takiej sytuacji dopiero wtedy może wydać decyzję odmowną lub w przypadku braku powyższych okoliczności wydać rozstrzygnięcie pozytywne dla inwestora. Natomiast podstawą wydania negatywnego dla inwestora rozstrzygnięcia nie może być istnienie hipotetycznego zagrożenia dla wartości chronionych konstytucyjnie. W powyższym zakresie organy są obowiązane do stosowania przepisów ustawy (u.o.o.ś), której konstytucyjność we wskazanym zakresie nie została zakwestionowana.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ pierwszej instancji powinien uwzględnić wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszej decyzji, w szczególności ustalić, czy istnieją przesłanki negatywne umożliwiające wydanie decyzji a jeżeli one nie istnieją wydać rozstrzygnięcie pozytywne.
Ponadto organ prowadząc ponownie postępowanie w zakresie doręczeń powinien stosować reżim ustawy u.o.o.ś w zakresie doręczania pism w sprawie, tj. z uwagi na liczbę stron stosując wymóg obwieszczenia (art. 74 ust. 3 u.o.o.ś).
Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu orzekło jak w sentencji.


P O U C Z E N I E

Decyzja niniejsza jest ostateczna. Każdy, kto ma w tym interes prawny jest uprawniony do wniesienia skargi na niniejszą decyzję z powodu jej niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (adres: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, ul. Targowa 13/15, 87-100 Toruń) w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji.


Otrzymują:
1. Michał Maciesowicz (pełnomocnik – prokurent CONTINO Kappa Sp z o.o.) ul. Grójecka 1/3, 02-0219 Warszawa
2. Strony – obwieszczenie,
3. Wójt Gminy Rogóźno,
4. SKO a/a.


Do wiadomości:
1. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, ul. Kos. Gdyńskich 31, 86-300 Grudziądz,
2. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy, ul. Dworcowa 64, 85-950 Bydgoszcz.

Akta sprawy znajdują się do wglądu w Biurze SKO w Toruniu.


Toruń, dnia 10 września 2014 r.

SKO- 60-26/14

O B W I E S Z C Z E N I E


Na podstawie 74 ust. 3 i art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.)

podaję do publicznej wiadomości, że:

po rozpatrzeniu odwołania Pani Janiny Kur od decyzji Wójta Gminy Grudziądz z dnia 17 lipca 2014 r. nr OŚR 6220.6.2014 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: „Budowa farmy fotowoltanicznej o mocy do 1 MW w obrębie Mokre, na działce oznaczonej numerem geodezyjnym 78/2, gmina Grudziądz, powiat grudziądzki, woj. kujawsko-pomorskie
została wydana:

w dniu 10 września 2014 r.  decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu nr SKO-60-26/14 utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję.

Akta sprawy znajdują się do wglądu w Biurze SKO w Toruniu.


Toruń, dnia 11 września 2014 r.


SKO-60-20/14


OBWIESZCZENIE


Na podstawie art. 74 ust. 3, art. 85 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z póz. zm.) oraz przepisu art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.)
podaję do publicznej wiadomości, że zostało wydane:

Toruń, dnia11 września 2014 r.


SKO-60-20/14


POSTANOWIENIE

Na podstawie 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 126 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, na posiedzeniu, w składzie:
1. Ewa Masternak - przewodniczący
2. Iwo Fisz - członek sprawozdawca
3. Tomasz Brzezicki - członek
w wyniku przeprowadzenia wszczętego z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy Stolno z dnia 23 kwietnia 2014 r. (znak SRLiOŚ.6022.1.2014.FC) w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości Wabcz-Obory-Kobyły w gminie Stolno, wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, i ustalenia zakresu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko

orzekło
stwierdzić nieważność postanowienia Wójta Gminy Stolno z dnia 23 kwietnia 2014 r. (znak SRLiOŚ.6022.1.2014.FC) w całości.

U Z A S A D N I E N I E

W toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości Wabcz-Obory-Kobyły w gminie Stolno, wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, Wójt Gminy Stolno wydał dnia 20 stycznia 2014 r. postanowienie w sprawie stwierdzenia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla tej inwestycji i ustalił jego zakres. Na skutek zażalenia inwestora – Prokon New Energy Poland sp. z o.o. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu postanowieniem z dnia 31 marca 2014 r. uchyliło zaskarżone postanowienie, stwierdziło, że dla przedsięwzięcia istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustaliło zakres raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. (znak SRLiOŚ.6022.1.2014.FC) Wójt Gminy Stolno stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji wskazanej na wstępie i ustalił zakres raportu oddziaływania na środowisko.
Pismem z dnia 28 maja 2014 r. Wójt Gminy Stolno zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu o stwierdzenie nieważności jego postanowienia z dnia 23 kwietnia 2014 r. (znak SRLiOŚ.6022.1.2014.FC) w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości Wabcz-Obory-Kobyły w gminie Stolno.
Pismem z dnia 23 lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu zawiadomiło o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Po rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu ustaliło i zważyło, co następuje:
Stwierdzenie nieważności jest trybem nadzwyczajnym postępowania administracyjnego, który może być stosowany do rozstrzygnięć obarczonych wadami o charakterze kwalifikowanym. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.).
Nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy: została wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie oraz gdy decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 156 § 2 k.p.a.).
Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 k.p.a.). Na podstawie przepisu art. 126 k.p.a., powyższe przepis stosuje się również do postanowień, na które przysługuje zażalenie, z tym, że zamiast decyzji, o której art. 158 § 1 k.p.a., wydaje się postanowienie.
Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania (art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235; dalej jako u.o.o.ś.).
W postanowieniu, o którym mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W tym przypadku stosuje się przepisy art. 68 u.o.o.ś. (art. 63 ust. 4 u.o.o.ś.). Na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, przysługuje zażalenie (art. 65 ust. 2 u.o.o.ś.).
Wydając niniejsze postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu oparło się na zgromadzonych w sprawie dokumentach, uznając je z wiarygodne i cechujące się mocą dowodową. Prawdziwość ani rzetelność powyższych dokumentów nie była w toku postępowania kwestionowana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu umożliwiło stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 29 lipca 2014 r.).
Wobec faktu, że na postanowienie w sprawie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przysługuje zażalenie (art. 65 ust. 2 u.o.o.ś.), względem tego rozstrzygnięcia zastosowanie mają przepisy k.p.a. o stwierdzeniu nieważności (art. 126 k.p.a.).
Sprawa dotycząca nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji wskazanej na wstępie została załatwiona postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 31 marca 2014 r. (znak SKO-60-6/14), wydanym na skutek rozpoznania zażalenia Prokon New Energy Poland sp. z o.o. na postanowienie Wójta Gminy Stolno z dnia 20 stycznia 2014 r. (znak SRLiOŚ.6022.1.2014.FC).
W związku z powyższym, wydanie przez Wójta Gminy Stolno postanowienia w tej samej kwestii dnia 23 kwietnia 2014 r. było niedopuszczalne i wyczerpuje przesłankę stwierdzenia nieważności, określoną w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. Równocześnie, nie stwierdzono występowania którejkolwiek z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, określonych w przepisie art. 156 § 2 k.p.a.
Wobec powyższego, należało na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z przepisem art. 126 k.p.a. stwierdzić nieważność postanowienia Wójta Gminy Stolno z dnia 23 kwietnia 2014 r. (znak SRLiOŚ.6022.1.2014.FC) w całości.
Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu orzekło jak w sentencji.


P O U C Z E N I E

Od niniejszego postanowienia nie przysługuje zażalenie. Strona niezadowolona z postanowienia może zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (adres: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, ul. Targowa 13/15, 87-100 Toruń) w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia.



Opublikował: Dominika Śmiechowska
Publikacja dnia: 02.10.2014
Podpisał: Dominika Śmiechowska
Dokument z dnia: 29.11.2012
Dokument oglądany razy: 5 366