RSS
A A A
SmodBIP
To jest wersja archiwalna z dnia 30.07.2014, zobacz aktualną wersję tej strony.
Zmiany wprowadzono z powodu: aktualizacja

Obwieszczenia

Toruń, dnia 3 lipca 2014 r.


SKO – 60-15/14


OBWIESZCZENIE

Na podstawie art. 85 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z póz. zm.),
podaję do publicznej wiadomości, że zostało wydane

Toruń, dnia 3 lipca 2014 r.

SKO – 60-15/14

POSTANOWIENIE

Na podstawie art. 63, 64 i 65 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. Nr 1235 ze zm.), § 11 ust. 2
i załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), § 3 ust. 1 pkt 6 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397) oraz art. 7, 77 § 1, 124 § 2 i art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, na posiedzeniu w składzie:

1. Sylwester Gabryszewski – przewodniczący
2. Piotr Wiśniewski – członek sprawozdawca
3. Alicja Zaskurska – członek

po rozpatrzeniu zażalenia Green Bear Corporation Poland sp. z o. o., reprezentowanego przez pełnomocnika Panią Magdalenę Łabaziewicz, na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Łasin, z dnia 31 marca 2014 r. (znak: RLŚ 6220.5.3.2014), o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn. "Budowa farmy wiatrowej Łasin wraz z infrastrukturą towarzyszącą" oraz ustalającego zakres tego raportu,


orzekło:
uchylić zaskarżone postanowienie w zakresie jego punktu II ustęp 2 co do obowiązku przyjęcia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko współczynnika gruntu G na poziomie 0
i tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 stycznia 2014 r. Green Bear Corporation Poland sp. z o. o. w Warszawie wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej w Łasinie wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Po zapoznaniu się m. in. z kartą informacyjną przedsięwzięcia organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zamierzenie realizowane ma być na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zaskarżonym postanowieniem organ stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa farmy wiatrowej Łasin wraz z infrastrukturą towarzyszącą". Organ ustalił także zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wskazując w pkt II ust. 2 na obowiązek przeprowadzenia analizy akustycznej wykonanej w rejonie pobliskiej zabudowy chronionej akustycznie, dla pory dnia i nocy, z uwzględnieniem wszystkich źródeł hałasu, przyjmując współczynnik gruntu G na poziomie 0, z podaniem danych wejściowych
i obliczeń w formie tabelarycznej i graficznej oraz rozwiązań chroniących środowisko wraz z informacją, czy w skład przedmiotowego zamierzenia będą wchodzić wyłącznie nowe fabrycznie turbiny.
Przed wydaniem zaskarżonego postanowienia organ zwrócił się o opinię m. in. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy dotyczącą przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej przez wnioskodawcę inwestycji. W opinii z dnia 5 marca 2014 r. (znak: WOO.4240.94.2014.JM) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska
w Bydgoszczy ocenił, że istnieje konieczność przeprowadzenia takiej oceny oraz, m. in., wskazał na konieczność wykonania analizy akustycznej przyjmując współczynnik G na poziomie 0.
Uzasadniając konieczność wykonania analizy akustycznej organ
I instancji wskazał, że na etapie eksploatacji inwestycji mogą wystąpić przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w rejonie najbliższych terenów podlegających ochronie akustycznej. W związku z tym organ uznał, iż zasadne jest żądanie przedłożenia wyników analizy akustycznej, przyjmując współczynnik G na poziomie 0. W tym zakresie organ I instancji wskazał, że eksperci z dziedziny ochrony środowiska przed hałasem w licznych opracowaniach wskazują na konieczność przyjmowania dla elektrowni wiatrowych wartości współczynnika G na poziomie 0. Specyfika warunków propagacji dla farmy wiatrowej jest odmienna niż przy źródłach "przyziemnych". Przy fali akustycznej padającej z wysoka do punktu odbioru, położonego blisko powierzchni ziemi, absorpcja jest w znacznym stopniu ograniczona nawet przy gruncie porowatym.
W uzasadnieniu postanowienia organ powołał się na zasadę przezorności uznając, że w celu przeprowadzenia w sposób prawidłowy oceny oddziaływania na środowisko, niezbędnym jest dokonanie swoistej inwentaryzacji stanu środowiska przyrodniczego, ponieważ trudno jest chronić jakieś dobro nie wiedząc, jaka jest jego wielkość, struktura, rodzaj, komponenty itp.
Od w/w postanowienia zażalenie złożył wnioskodawca, zachowując ustawowy termin (biorąc pod uwagę doręczenie postanowienia bezpośrednio stronie a nie jej pełnomocnikowi). Przedmiotem zażalenia była część postanowienia, tj. wyłącznie wymóg spełnienia przez wnioskodawcę warunku zawarcia w raporcie o oddziaływaniu na środowisko analizy akustycznej przy użyciu współczynnika gruntu G na poziomie 0. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części wyżej wskazanej.
W zażaleniu skarżący wskazał, zarzucając postanowieniu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6 i 75 § 1 kpa oraz przepisu art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, iż organ I instancji nakazując w raporcie oddziaływania na środowisko przyjąć współczynnik
G na poziomie 0 naruszył zasadę praworządności oraz zasadę otwartej mocy środków dowodowych.
W uzasadnieniu zażalenia skarżący powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody oraz wskazał, iż przyjęta w tym rozporządzeniu regulacja jest zgodna z Dyrektywą 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącą się do oceny i kontroli poziomu hałasu w środowisku. Zgodnie zaś z krajowym rozporządzeniem metody obliczeniowe oparte są na modelu rozprzestrzeniania się hałasu
w środowisku zawartym w normie PN ISO 9613 - 2 "Akustyka - Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej. Ogólna metoda obliczania". Skarżący podniósł, iż w modelu tym przyjmuje się, że jednym
z parametrów stosowanych do wyliczeń propagacji hałasu jest wskaźnik porowatości gruntu czyli tzw. współczynnik G, który, w zależności od rodzaju gruntu, waha się pomiędzy wartością 0 (przy gruntach twardych) a wartością 1 (przy gruntach porowatych). Takie rozróżnienie oznacza, że w zależności od rodzaju gruntu współczynnik G będzie oznaczany inaczej.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym tut. Kolegium zważyło, co następuje:

Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 124 § 2 kpa, w związku z czym musiało ono zostać uchylone w części w jakiej domagał się tego skarżący, a rozpoznanie sprawy w zakresie uchylonym przekazane być musiało organowi pierwszej instancji.
Zgodnie z przepisem art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Artykuł 77 § 1 kpa stanowi natomiast, że organ administracji publicznej jest obowiązany
w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tymczasem przepis art. 124 § 2 kpa wymaga, by postanowienie zawierało uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.
Przenosząc powyższe uregulowania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ I instancji nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie uzasadnił potrzeby ustalenia współczynnika G na poziomie 0, a nie jakimkolwiek innym, aż do poziomu 1. Organ winien był to uczynić w szczególności z tego względu, iż nie jest związany opinią żadnego
z podmiotów, o których mowa w art. 64 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: ustawa
o informacji). Przedstawione uzasadnienie, w tym powołanie się na bliżej nieokreślone opracowania ekspertów z dziedziny ochrony środowiska przed hałasem, urąga zasadzie należytego uzasadnienia faktycznego a także prawnego postanowienia, tj. wymogom przewidzianym przez przepis art. 124 § 2 kpa.
Organ nie dopełnił obowiązku przewidzianego w przepisie art. 7 kpa bowiem nie dokonał żadnych czynności dowodowych, wynikiem których byłoby ustalenie jaki współczynnik G winien zostać przyjęty w analizie akustycznej. Organ poprzestał, jak zauważył to skarżący, na zacytowaniu niemalże
w całości opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy.
Organ I instancji zebrał dość skąpy materiał dowodowy poprzestając na, nie licząc dokumentów zaoferowanych przez skarżącego, na dwóch opiniach, których wydanie stanowi obowiązek ustawy o informacji. W ten sposób organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 77 § 1 kpa.
Ponownie rozpoznając sprawę organ winien przeprowadzić postępowanie dowodowe zgodnie z przepisem art. 75 kpa. Organ winien ustalić, biorąc pod uwagę przepis art. 66 ust. 1 oraz art. 68, zwłaszcza zaś jego ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 pkt lit. a) ustawy o informacji, czy konieczne jest wyraźne wskazanie współczynnika G w raporcie o oddziału przedsięwzięcia na środowisko na konkretnym poziomie czy też możliwe jest wskazanie kilku alternatywnych wartości tego współczynnika, czy tez w końcu nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu z oględzin w celu ustalenia rodzaju gruntu w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Organ oceni czy nie została spełniona przesłanka z art. 84 § 1 kpa i czy w związku z tym nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego.
Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji, kierując się przepisem art. 75 § 1 kpa, winien ocenić, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 80 kpa, dowody dołączone do akt sprawy po wydaniu zaskarżonego postanowienia, tj. memorandum z dnia 16 września 2013 r. oraz prywatną opinię specjalistów datowaną na maj 2014 r.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.

Niniejsze postanowienie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji.


POUCZENIE

Każdy, kto ma w tym interes prawny jest uprawniony do wniesienia skargi na niniejsze postanowienie z powodu jego niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (adres: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, ul. Targowa 13/15, 87-100 Toruń)
w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia.


Toruń, dnia 25 lipca 2014 r.

SKO-72-110/14

O B W I E S Z C Z E N I E


Na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) i art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu

zawiadamia, że:

po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Instytut Zootechniki – Państwowy Instytut Badawczy w Krakowie od decyzji Wójta Gruta z dnia 30 kwietnia 2014 r. nr RG.7331.6.14.MW ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie odcinka sieci wodociągowej – spinka SP10
wydana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu:


Toruń, dnia 25 lipca 2014 r.


SKO-72-110/14


D E C Y Z J A

Na podstawie art. art. 4 ust. 2 pkt 1, 52 ust. 1, 53 ust. 1, 3, 4, 54 oraz 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012, poz. 647 ze zm.) oraz 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, w składzie:

1. Ewa Masternak - przewodnicząca
2. Alicja Zaskurska- członek sprawozdawca
3. Sylwester Gabryszewski - członek

po rozpatrzeniu odwołania Instytutu Zootechniki – Państwowego Instytutu Badawczego w Krakowie, reprezentowanego przez pełnomocnika Józefa Śliwę – Zastępcę Dyrektora ds. Infrastruktury Naukowo-Badawczej od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy Gruta z dnia 30 kwietnia 2014 r. nr RG.7331.6.14.MW w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego

orzekło:

uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi I instancji do
ponownego rozpatrzenia


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 lutego br. Gmina Gruta wystąpiła do Wójta Gminy Gruta o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie odcinka sieci wodociągowej na terenie Gminy Gruta zgodnie z programem przebudowy i rozbudowy obiektów gminnego wodociągu – spinka SP9 na działkach nrnr: 92, 93, 94, 95/1, 127/4, 127/5 i 299 – obręb Mełno nr 0008 oraz 86/2, 87/1, 89/5, 89/6, 92/4, 96 i 97 – obręb Kitnowo nr 0007.
Granice terenu objętego wnioskiem przedstawione zostały na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000. W charakterystyce określono długość planowanej sieci wodociągowej na 1720 m i jej średnicę - De 160 x 6,2 PVC. Stwierdzono m.in. brak obowiązku przeprowadzania postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko.
Organ wszczął postępowanie, o czym zawiadomił strony w drodze obwieszczenia, zaś inwestora oraz właścicieli i użytkowników organ zawiadomił na piśmie.
Uprawniony urbanista sporządził projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz analizę uwarunkowań do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W pkt-cie 4 analizy stwierdzono, że planowany odcinek sieci wodociągowej będzie przebiegać przez teren gruntów chronionych - klasy III i w związku z tym realizacja odcinka sieci nie może powodować ograniczenia w dysponowaniu tymi gruntami oraz nie może zachodzić konieczność ich wywłaszczenia, w czasie budowy należy odpowiednio zabezpieczyć do ponownego wykorzystania wierzchnią warstwę gleby oraz ułożyć planowany odcinek sieci wodociągowej na głębokości umożliwiającej ponowne przywrócenie gruntu i jego właściwe wykorzystanie do produkcji rolniczej.
Po uzgodnieniu projektu decyzji ze Starostą Powiatowym w Grudziądzu, Powiatowym Zarządem Dróg, Kujawsko-Pomorskim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych, w dniu 30 kwietnia br. Wójt Gminy Gruta ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji na warunkach określonych w projekcie, przeprowadził też analizę uwarunkowań do tej decyzji.
Od zaskarżonej decyzji odwołanie wniósł Instytut Zootechniki – Państwowy Instytut Badawczy w Krakowie, użytkownik wieczysty działki nr 61/4, wnosząc o jej uchylenie, bowiem poprowadzenie linii stałoby się uciążliwe, a zdaniem Instytutu „istnieją realne możliwości do jej przeprowadzenia z ominięciem działki nr 61/4”.
W uzupełnieniu odwołania strona zarzuca prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji poprzez doręczenie jedynie tekstu obwieszczenia. Odwołujący zarzuca organowi naruszenie przepisów art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. art. 49 kpa i podnosi, że niedoręczenie Instytutowi decyzji ze stosownymi mapami uniemożliwia ocenę czy faktycznie decyzja narusza jego interes czy nie.

Rozpatrując przedmiotową sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło i zważyło, co następuje:
Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej; "u.p.z.p.". I tak zgodnie z art. 50 ust. 1 zdanie pierwsze wskazanej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycję celu publicznego definiuje art. 2 pkt 5 ustawy, zgodnie z którym przez inwestycję tę należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotów podejmujących te działania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przewiduje, że celem publicznym jest między innymi budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Niewątpliwie więc inwestycję polegającą na budowie odcinka sieci wodociągowej trzeba uznać za inwestycję celu publicznego.
Dla wydania decyzji odmownej wymagane jest wskazanie konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który by się planowanej inwestycji sprzeciwiał. Przepis art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu wyraźnie bowiem stanowi, iż nie można odmówić wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zatem organ administracji wydając decyzję administracyjną, musi oprzeć rozstrzygnięcie na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie wolno mu przekroczyć granic, jakie ta norma wyznacza. Jeśli regulacje prawne przewidują wydawanie w określonych przypadkach decyzji do ustalenia zasad i warunków zagospodarowania i zabudowy terenu, to zainteresowany w razie spełnienia ustawowych warunków ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi typowy przykład aktów związanych, tj. takich w których organ bada określony stan faktyczny pod kątem zgodności z prawem. W takim postępowaniu zadaniem organu jest zbadanie, czy na danym terenie możliwa jest lokalizacja inwestycji celu publicznego z uwzględnieniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów szczególnych. Odmowa wydania takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w warunkach określonych w art. 56 ustawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wyłącznie deklaratoryjny.
Niesporne jest, iż dla terenu, na którym planowana jest realizacja inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem inwestycja taka jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.). Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Wniosek powinien zawierać także charakterystykę inwestycji, obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, jak i określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p.). Właściwy organ, stosownie do art. 53 ust. 3, w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Natomiast, w myśl art. 54 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; oraz

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.


Uwzględniając powołane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trzeba uznać, że decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie zawiera wszelkie niezbędne elementy.
Trzeba jednak stwierdzić, że postępowanie organu I instancji jest obarczone wadami, nie dającymi się wyeliminować w postępowaniu odwoławczym.
Po pierwsze istnieje rozbieżność wniosku inwestora z treścią zaskarżonej decyzji. Inwestor – Gmina Gruta żądała wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy rozstrzygnięcie dotyczy lokalizacji inwestycji celu publicznego. Co prawda ustawowe wymagania formalne złożonego wniosku w zakresie inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 52 ust. 2 zostały spełnione, jednakże zważywszy na podmiot składający wniosek, którym jest Gmina taka rozbieżność nie powinna mieć miejsca. Po wtóre Kolegium Odwoławcze zwraca uwagę na błędną reprezentację Gminy Gruta przez Skarbnika tej Gminy, który działa nie w imieniu Wójta Gminy lecz w imieniu Gminy Gruta.
Odwołujący Instytut kwestionując decyzję organu I instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien w sposób nie budzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzeń wnioskodawcy z przepisami odrębnymi, bądź też wyjaśnić okoliczności przewidziane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 1998 r., II SA/Gd 375/97, Lex nr 44227), co w omawianej sprawie nie nastąpiło.
Kolegium Odwoławcze podziela jednak zarzut strony co do niewłaściwego doręczenia tekstu decyzji. W myśl art. 53 ust. 1 o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.
Powołany przepis wymaga zatem aby inwestor, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, byli zawiadomieni na piśmie m.in. o decyzji kończącej postępowanie. Co w tej sprawie nie miało miejsca. Z akt sprawy nie wynika w jakim dniu obwieszczenie o wydanej decyzji zostało podane do publicznej wiadomości, brakuje też jakiejkolwiek adnotacji o podaniu pozostałym stronom do publicznej wiadomości decyzji w sposób zwyczajowo przyjęty w tej miejscowości. Istnieje zatem realne zagrożenie, że nie wszystkie strony mogły zapoznać się z treścią decyzji, to z kolei prowadziłoby do uchybienia skutkującego wznowieniem postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Organ powinien ponad wszelką wątpliwość wykazać, że prawidłowo ogłosił zaskarżoną decyzję.
Ilość stron, które są właścicielami (użytkownikami wieczystymi) i nie przekracza 20 i wszystkim tym podmiotom decyzja powinna być doręczona w formie pisemnej.
Trudno wyobrazić sobie też aby inwestor występujący o wydanie decyzji otrzymał jedynie tekst obwieszczenia o wydanej decyzji zamiast jej tekstu, a przecież właściciele (użytkownicy wieczyści) gruntów, przez które ma przebiegać inwestycja, zostali w tym przepisie zrównani w sposobie otrzymania zawiadomienia o decyzji.
Wskazane powyżej uchybienia wypełniają dyspozycję art. 138 § 2 kpa i powinny być wyeliminowane, prowadzą one do konieczności uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.

POUCZENIE

Każdy, kto ma w tym interes prawny jest uprawniony do wniesienia skargi na niniejszą decyzję z powodu jej niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (adres: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, ul. Targowa 13/15, 87-100 Toruń) w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji.


Toruń, dnia 25 lipca 2014 r.

SKO-72-111/14

O B W I E S Z C Z E N I E


Na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) i art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu

zawiadamia, że:

po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Instytut Zootechniki – Państwowy Instytut Badawczy w Krakowie od decyzji Wójta Gruta z dnia 30 kwietnia 2014 r. nr RG.7331.11.14.MW ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie odcinka sieci wodociągowej – spinka SP10
wydana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu:


Toruń, dnia 25 lipca 2014 r.

SKO-72-111/14


D E C Y Z J A

Na podstawie art. art. 4 ust. 2 pkt 1, 52 ust. 1, 53 ust. 1, 3, 4, 54 oraz 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012, poz. 647 ze zm.) oraz 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, w składzie:

1. Ewa Masternak - przewodnicząca
2. Alicja Zaskurska- członek sprawozdawca
3. Sylwester Gabryszewski - członek

po rozpatrzeniu odwołania Instytutu Zootechniki – Państwowego Instytutu Badawczego w Krakowie, reprezentowanego przez pełnomocnika Józefa Śliwę – Zastępcę Dyrektora ds. Infrastruktury Naukowo-Badawczej od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy Gruta z dnia 30 kwietnia 2014 r. nr RG.7331.11.14.MW w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego

orzekło:

uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi I instancji do
ponownego rozpatrzenia


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 25 lutego br. Gmina Gruta wystąpiła do Wójta Gminy Gruta o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie odcinka sieci wodociągowej na terenie Gminy Gruta zgodnie z programem przebudowy i rozbudowy obiektów gminnego wodociągu – spinka SP9 na działkach nrnr: 119,48,57,60/1,61/4 i 25/1. Granice terenu objętego wnioskiem przedstawione zostały na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000. W charakterystyce określono długość planowanej sieci wodociągowej na 400 m i jej średnicę - De 160 x 6,2 PVC. Stwierdzono m.in. brak obowiązku przeprowadzania postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko.
Organ wszczął postępowanie, o czym zawiadomił strony w drodze obwieszczenia, zaś inwestora oraz właścicieli i użytkowników organ zawiadomił na piśmie.
Uprawniony urbanista sporządził projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz analizę uwarunkowań do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W pkt-cie 4 analizy stwierdzono, że planowany odcinek sieci wodociągowej będzie przebiegać przez teren gruntów chronionych - klasy III i w związku z tym realizacja odcinka sieci nie może powodować ograniczenia w dysponowaniu tymi gruntami oraz nie może zachodzić konieczność ich wywłaszczenia, w czasie budowy należy odpowiednio zabezpieczyć do ponownego wykorzystania wierzchnią warstwę gleby oraz ułożyć planowany odcinek sieci wodociągowej na głębokości umożliwiającej ponowne przywrócenie gruntu i jego właściwe wykorzystanie do produkcji rolniczej.
Po uzgodnieniu projektu decyzji ze Starostą Powiatowym w Grudziądzu, Zarządem Dróg Wojewódzkich, Kujawsko-Pomorskim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych, w dniu 30 kwietnia br. Wójt Gminy Gruta ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji na warunkach określonych w projekcie, przeprowadził też analizę uwarunkowań do tej decyzji.
Od zaskarżonej decyzji odwołanie wniósł Instytut Zootechniki – Państwowy Instytut Badawczy w Krakowie, użytkownik wieczysty działki nr 61/4, wnosząc o jej uchylenie, bowiem poprowadzenie linii stałoby się uciążliwe, a zdaniem Instytutu „istnieją realne możliwości do jej przeprowadzenia z ominięciem działki nr 61/4”.
W uzupełnieniu odwołania strona zarzuca prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji poprzez doręczenie jedynie tekstu obwieszczenia. Odwołujący zarzuca organowi naruszenie przepisów art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. art. 49 kpa i podnosi, że niedoręczenie Instytutowi decyzji ze stosownymi mapami uniemożliwia ocenę czy faktycznie decyzja narusza jego interes czy nie.

Rozpatrując przedmiotową sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło i zważyło, co następuje:
Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej; "u.p.z.p.". I tak zgodnie z art. 50 ust. 1 zdanie pierwsze wskazanej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestycję celu publicznego definiuje art. 2 pkt 5 ustawy, zgodnie z którym przez inwestycję tę należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotów podejmujących te działania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Art. 6 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przewiduje, że celem publicznym jest między innymi budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Niewątpliwie więc inwestycję polegającą na budowie odcinka sieci wodociągowej trzeba uznać za inwestycję celu publicznego.
Dla wydania decyzji odmownej wymagane jest wskazanie konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który by się planowanej inwestycji sprzeciwiał. Przepis art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu wyraźnie bowiem stanowi, iż nie można odmówić wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zatem organ administracji wydając decyzję administracyjną, musi oprzeć rozstrzygnięcie na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie wolno mu przekroczyć granic, jakie ta norma wyznacza. Jeśli regulacje prawne przewidują wydawanie w określonych przypadkach decyzji do ustalenia zasad i warunków zagospodarowania i zabudowy terenu, to zainteresowany w razie spełnienia ustawowych warunków ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi typowy przykład aktów związanych, tj. takich w których organ bada określony stan faktyczny pod kątem zgodności z prawem. W takim postępowaniu zadaniem organu jest zbadanie, czy na danym terenie możliwa jest lokalizacja inwestycji celu publicznego z uwzględnieniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów szczególnych. Odmowa wydania takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w warunkach określonych w art. 56 ustawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wyłącznie deklaratoryjny.
Niesporne jest, iż dla terenu, na którym planowana jest realizacja inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem inwestycja taka jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 50 ust. 1 u.p.z.p.). Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2.000. Wniosek powinien zawierać także charakterystykę inwestycji, obejmującą: określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, jak i określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p.). Właściwy organ, stosownie do art. 53 ust. 3, w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Natomiast, w myśl art. 54 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; oraz

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.


Uwzględniając powołane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trzeba uznać, że decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie zawiera wszelkie niezbędne elementy.
Trzeba jednak stwierdzić, że postępowanie organu I instancji jest obarczone wadami, nie dającymi się wyeliminować w postępowaniu odwoławczym.
Po pierwsze istnieje rozbieżność wniosku inwestora z treścią zaskarżonej decyzji. Inwestor – Gmina Gruta żądała wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podczas gdy rozstrzygnięcie dotyczy lokalizacji inwestycji celu publicznego. Co prawda ustawowe wymagania formalne złożonego wniosku w zakresie inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 52 ust. 2 zostały spełnione, jednakże zważywszy na podmiot składający wniosek, którym jest Gmina taka rozbieżność nie powinna mieć miejsca. Po wtóre Kolegium Odwoławcze zwraca uwagę na błędną reprezentację Gminy Gruta przez Skarbnika tej Gminy, który działa nie w imieniu Wójta Gminy lecz w imieniu Gminy Gruta.
Odwołujący Instytut kwestionując decyzję organu I instancji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien w sposób nie budzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzeń wnioskodawcy z przepisami odrębnymi, bądź też wyjaśnić okoliczności przewidziane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uniemożliwiające pozytywne załatwienie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 1998 r., II SA/Gd 375/97, Lex nr 44227), co w omawianej sprawie nie nastąpiło.
Kolegium Odwoławcze podziela jednak zarzut strony co do nieprawidłowości w doręczeniu decyzji. W myśl art. 53 ust. 1 o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie.
Powołany przepis wymaga zatem aby inwestor, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, byli zawiadomieni na piśmie m.in. o decyzji kończącej postępowanie. Co w tej sprawie nie miało miejsca. Z akt sprawy nie wynika również w jakim dniu obwieszczenie o wydanej decyzji zostało podane do publicznej wiadomości, brakuje też jakiejkolwiek adnotacji o podaniu pozostałym stronom do publicznej wiadomości decyzji w sposób zwyczajowo przyjęty w tej miejscowości. Istnieje zatem realne zagrożenie, że nie wszystkie strony mogły zapoznać się z treścią decyzji, to z kolei prowadziłoby do uchybienia skutkującego wznowieniem postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Organ powinien ponad wszelką wątpliwość wykazać, że prawidłowo ogłosił zaskarżoną decyzję.
Ilość stron, które są właścicielami (użytkownikami wieczystymi) jest niewielka łącznie z inwestorem są to cztery podmioty i wszystkim decyzja powinna być doręczona w formie pisemnej (w sposób tradycyjny).
Trudno wyobrazić sobie bowiem aby inwestor występujący o wydanie decyzji otrzymał jedynie tekst obwieszczenia o wydanej decyzji zamiast jej tekstu, a przecież właściciele (użytkownicy wieczyści) gruntów, przez które ma przebiegać inwestycja, zostali w tym przepisie zrównani w sposobie otrzymania zawiadomienia o decyzji.
Wskazane powyżej uchybienia wypełniają dyspozycję art. 138 § 2 kpa i powinny być wyeliminowane, prowadzą one do konieczności uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.

POUCZENIE

Każdy, kto ma w tym interes prawny jest uprawniony do wniesienia skargi na niniejszą decyzję z powodu jej niezgodności z prawem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (adres: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, ul. Targowa 13/15, 87-100 Toruń) w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji.


Toruń, dnia 25 lipca 2014 r.

SKO-72-112/14

O B W I E S Z C Z E N I E


Na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) i art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu

zawiadamia, że:

po wycofaniu odwołania wniesionego przez Instytut Zootechniki – Państwowy Instytut Badawczy w Krakowie od decyzji Wójta Gruta z dnia 5 maja 2014 r. nr RG.7331.16.14.MW w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie budowy linii kablowej nn 0,4kV
wydana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu:


Toruń, dnia 25 lipca 2014 r.


SKO-72-112/14


DECYZJA


Na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu, w składzie:

1. Ewa Masternak - przewodnicząca
2. Alicja Zaskurska - członek sprawozdawca
3. Sylwester Gabryszewski - członek

po wycofaniu odwołania przez Instytut Zootechniki – Państwowy Instytut Badawczy w Krakowie, reprezentowany przez pełnomocnika Józefa Śliwę - Zastępcę Dyrektora do spraw Infrastruktury, od decyzji Wójta Gminy Gruta z dnia 5 maja 2014 r. nr RG.7331.16.14.MW w sprawie ustalenia lokalizacji Inwestycji Celu Publicznego

orzekło:
umorzyć postępowanie odwoławcze


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją organ I instancji ustalił dla Energa-Operatora SA Oddziału w Toruniu Rejonu Energetycznego Grudziądz lokalizację inwestycji celu publicznego dla terenu obejmującego części działek nr nr: 166, 182, 185 i 213, obręb geodezyjny Mełno nr 0008, gm. Gruta w zakresie budowy linii kablowej nn 0,4kV.
Od decyzji tej pismem z dnia 20 maja 2014 r., w ustawowym terminie, odwołanie wniósł Instytut Zootechniki w Krakowie – użytkownik wieczysty działek ozn. nr nr 185 i 213.
Następnie pismem z dnia 24 czerwca 2014 r. strona postępowania za pośrednictwem organu I instancji wycofała swoje odwołanie.
Rozpatrując przedmiotową sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło i zważyło, co następuje:
Wobec cofnięcia odwołania przez stronę oraz braku przeciwwskazań prawnych, o których mowa w art. 137 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.
Niniejsza decyzja jest ostateczna.


POUCZENIE

Decyzja niniejsza jest ostateczna. Stronie przysługuje prawo wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z powodu jej niezgodności z prawem, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu (adres: ul. Targowa 13/15, 87-100 Toruń), w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.


Toruń, dnia 29.07.2014 r.


SKO-60-20/14


OBWIESZCZENIE

Podstawie art. 74 ust.3, art. 85 ust.3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostepnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (DZ.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.)

podaję do publicznej wiadomości, że zostało wydane

Toruń, dnia 29.07.2014 roku

SKO-60-20/14

Zawiadomienie

Działając w oparciu o art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu zawiadamia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nr SRLiOŚ.6022.1.2014FC Wójta Gminy Stolno z dnia 23 kwietnia 2014 roku w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na Budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości Wabcz-Obory-Kobyły w gminie Stolno.

Strony mają prawo do:
- zapoznania się z aktami sprawy
- złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie
- możliwość złożenia wyjaśnień w sprawie, osobiście lub na piśmie
w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego zawiadomienia.
Ponadto w sprawie strona może ustanowić pełnomocnika, którym może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych.

Pouczenie

Art. 41 § 1 k.p.a. W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i ich pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu informuje jednocześnie, że działając na podstawie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), że strona może - w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego zawiadomienia - zapoznać się z zebranymi dowodami i materiałami oraz zgłoszonymi żądaniami w sprawie dotyczącej wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nr SRLiOŚ.6022.1.2014FC Wójta Gminy Stolno z dnia 23 kwietnia 2014 roku w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na Budowie farmy wiatrowej w rejonie miejscowości Wabcz-Obory-Kobyły w gminie Stolno, a także ma możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Akta sprawy można przeglądać w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu, która mieści się w Toruniu przy ul. Targowej 13/15 (Biuro Kolegium na III piętrze, pokój 401), od poniedziałku do piątku, w godzinach 8.30-14.30, po uprzednim telefonicznym uzgodnieniu terminu.



Opublikował: Dominika Śmiechowska
Publikacja dnia: 30.07.2014
Podpisał: Dominika Śmiechowska
Dokument z dnia: 29.11.2012
Dokument oglądany razy: 5 001